कविता- ‘स्वतन्त्रताको शिर हतकडीमा छैन’

सत्ताका ठुला भवनहरू,

सुनका कुर्सीहरूमा बस्नेहरू

तिमी किन थरथर काँप्छौ ?

जनताको टुक्रा–टुक्रा स्टाटससँग

के फेसबुकको अक्षरहरूले

तिमीहरूको इट्टा भत्काउँछ ?

के ट्विटका वाक्यहरूले

तिमीहरूको महल हल्लाउँछ ?

नागरिकको स्वर सुन्यो भने

कान जल्छ भन्छौ,

सत्य देख्यो भने

आँखा पोल्छ भन्छौ।

तर हामीलाई थाहा छ—

सत्यसँग भाग्नेहरू

झूटको जंगलमा हराउँछन्।

सरकार,

तिमीलाई प्रश्न छ—

सञ्जाल बन्द गरेर

के पीडितको आँसु सुकेको छ ?

के बेरोजगारको पेट भरिएको छ ?

के गाउँको भोक मेटिएको छ ?

के भ्रष्टाचारको नदी सुकाएको छ ?

हामीलाई थाहा छ—

सञ्जाल केवल मनोरञ्जन होइन,

यो जनताको साझा घर हो,

जहाँ पीडा पोखिन्छ,

जहाँ हृदय बोलेको छ,

जहाँ अन्याय विरुद्धको

सशक्त स्वर गुन्जिएको छ।

तिमी लोकतन्त्र भनेर गर्जिन्छौ,

तर आलोचना सहन सक्दैनौ।

तिमी ‘विकास’ भनेर भाषण गर्छौ,

तर युवाको भविष्य काट्छौ।

तिमी अधिकार भनेर प्रचार गर्छौ,

तर स्वतन्त्रताको ढोका बन्द गर्छौ।

हामीलाई थाहा छ—

सञ्जाल बन्द गरेर

तिमीले केवल पर्दा तानेको छौ,

तर अँध्यारोमा पनि

जनताको स्वर बिजुलीझैँ चम्किन्छ।

तिमीले इन्टरनेट काट्न सक्छौ,

तर विचार काट्न सक्दैनौ।

तिमीले खाता बन्द गर्न सक्छौ,

तर आत्मा बन्द गर्न सक्दैनौ।

स्मरण गर—

इतिहासले देखेको छ,

पत्रकारको मुख थुन्ने शासकहरू,

रेडियो बन्द गर्ने सत्ता,

पुस्तक जलाउने तानाशाह—

सबै ढलेका छन्।

तर स्वतन्त्रताको स्वर

सधैँ उठेको छ,

पीढी–पीढी गुन्जिएको छ।

यदि तिमीलाई डर छ भने

सत्यसँग डर,

यदि छायाँ छ भने

आफ्नै कर्मको छायाँ।

सञ्जाल बन्द गरेर

छायाँ हराउँदैन,

बरु अँध्यारो अझ गाढा हुन्छ।

सरकार,

हामीलाई चेतावनी नदेऊ,

बरु जबाफदेहिता देऊ।

हामीलाई धम्की नदेऊ,

बरु पारदर्शिता देऊ।

हामीलाई बन्देज नलगाऊ,

बरु स्वतन्त्रता देऊ।

किनभने—

स्वतन्त्रता कुनै सरकारको दया होइन,

यो त जनताको रगतले लेखिएको इतिहास हो।

यो कुनै आजको माग होइन,

सदियौँदेखि बगेको अधिकार हो।

हामी प्रतिज्ञा गर्छौँ—

स्वरलाई कहिल्यै मर्न दिनेछैनौँ।

हामी प्रतिज्ञा गर्छौँ—

सत्यलाई कहिल्यै हराउन दिनेछैनौँ।

हामी प्रतिज्ञा गर्छौँ—

सञ्जाल बन्द भए पनि

हामी हृदयका ढोकाबाट

स्वतन्त्रताको ज्योति बालिरहनेछौँ।

यो सङ्घर्ष केवल आजको लागि होइन,

आउँदो पुस्ताका लागि हो।

हाम्रो रगत, हाम्रो पसिना, हाम्रो आँसु

भोलिको स्वतन्त्रताको बीउ बन्नेछ।

सरकार,

स्मरण रहोस्—

जनताको अधिकार काट्ने कैँची

एक दिन आफ्नै गालामा चल्छ।

जनताको स्वर थुन्ने हात

एक दिन आफ्नै घाँटीमा अड्किन्छ।

स्वतन्त्रता कुनै विकल्प होइन—

यो जीवन हो।

र हामी यो जीवनलाई

जुनसुकै मूल्यमा पनि

जोगाउनेछौँ।

लेखक : सन्तोष बोहरा

प्रतिक्रिया

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

3 + 7 =