थापाथलीको यो अन्तिम रात: डोजरको प्रतीक्षामा सुत्न नसकेको बस्ती (तस्बिरहरू)
मकालु खबर
काठमाडौं । वागमती किनारको थापाथली सुकुम्वासी बस्तीमा वर्षौदेखि बस्दै आएका परिवारहरूका लागि यो साँझ निकै भारी थियो । डोजर चल्नु पूर्वको त्यो अनिश्चितता र डरलाई यी तस्विरहरूले जीवन्त पारेका छन् ।
थापाथली क्षेत्रको सुकुम्वासी व्यवस्थापन वर्षौंदेखिको जटिल समस्या हो । सरकार र सुकुम्वासीबीचको लडाइँ यसपटक निर्णायक मोडमा पुगेको देखिन्छ । बालबालिकाको स्कुल ब्यागदेखि वृद्धवृद्धाको ओछ्यानसम्म सबै पोको पारिएका छन् ।
पर्खालभित्रका मानिसहरूका लागि यो एउटा सामान्य रात हो, तर वागमती किनारको सुकुम्वासी बस्तीका लागि यो एउटा यस्तो रात हो जसमा धेरैका सपनाहरू, सम्झनाहरू र वर्षौँको संघर्ष बोकेका झुप्राहरू भोलिपल्ट बिहानसम्म रहने हुन् वा हैनन् भन्ने निश्चित छैन । रातको समय ।
थापाथलीको सुकुम्वासी बस्तीमा सामान्य दिनचर्याझैँ देखिने चहलपहलभित्र एउटा गहिरो अनिश्चितता र डर लुकेको छ । बस्ती खाली गर्ने सरकारी निर्णयको पूर्वसन्ध्यामा यहाँका बासिन्दाहरू केवल आफ्नो बासस्थान जोगाउने संघर्षमा छैनन्, उनीहरू आफ्नो अस्तित्वको रक्षाको अन्तिम प्रयास गरिरहेका छन् ।
टीनका पाताहरूले बनेका घरहरूभित्र पाकिरहेको भान्सा होस् वा बाहिर बालबच्चाको खेल, सबैमा एक किसिमको मौन संशय छ । यो बस्ती केवल संरचना होइन, यो सयौँ मानिसहरूको भोगाइ र संघर्षको साक्षी हो ।
खाना पकाउँदै गरेका हातहरूमा काम्न थालेका छन् र भोलि उठ्दा वरिपरिको वातावरण कस्तो हुनेछ भन्ने प्रश्नले सबैको मनमा डेरा जमाएको छ । राज्यको डोजर कहिले आइपुग्ला भन्ने डर सधैँ नै छ, तर यो रात त्यो त्रासको उत्कर्ष हो ।
कतिपय परिवारहरू आफ्नो सामान झोलामा कोचेर बसेका छन्। कतिपय अझै पनि आफ्नो सानो संसारलाई समेट्ने प्रयासमा छन् । बस्तीका गल्लीहरूमा देखिएको यो सन्नाटा केवल रात्रिको होइन, यो विस्थापनको त्रासदीको सन्नाटा हो ।
राज्यले बस्ती खाली गर्ने नाममा के उनीहरूको वर्षौँको दुःख र श्रमलाई वास्ता गरी ’सुकुम्वासी’ को ट्याग लगाइदिँदैमा सबै पीडा अन्त्य हुन्छ ? आजको रात थापाथलीमा केवल केही झुप्राहरू मात्र सुतेका छैनन्, सयौँ मानवीय संवेदना र एउटा ठूलो प्रश्न सुतेको छ— ‘हाम्रो भोलि कहाँ छ ?’
मकालु खबर
