जीवन–तुना (कविता)

“

वस्तुतः

खुसीका सुकोमल अश्रु सिन्धुहरू

बग्दैछन् खड्कुलो र डेक्चीहरूमा

र भरिँदै भरिँदै गइरहेको छ

पीडाको अकल्पनीय भण्डार ।

क्रमशः

बाँच्ने क्रममा जारीछन् मान्छेहरू

आ–आफ्नै शैली, भाषा र परिष्कारबाट

र अनुभूत प्रत्याभूत हुन्छन्

आफैँसित तीतामीठा

अनुभवको संवेष्ठन

जीवनको शब्दकोशमा

पर्याय शब्द खोज्दैछु

तर थाहा छैन

कहाँ छ यो मानव मन ।

जन्म

र मृत्युको दूरीमा अल्झिएको छ

जीवनको तुना

तुना कहिले चुँडिन्छ

तुना कहिले बाँधिन्छ

यसरी नै तुनासँगै अल्झिएको छ

मानव जीवन ।

अन्ततः

कहिले रित्ता भाँडाहरूमा बज्छ

राग ध्वनि

कहिले खुसीका पटकथाहरूमा बज्छ

संवादको अनुक्रमः

कहिले विश्रान्तिको गाथामा

लम्किन्छ

लम्किरहन्छ

आत्मरतिमा यो एक्लो मन ।

 “